آرشیف

چرا خود را حق قاضی بودن داده ایم و بر دیگران قضاوت داریم؟ 

بلی محاسبات ما نزد ما وجود دارند و منطق انرا میتوانیم با مراعات قواعد معین شریک سازیم تا با داشتن آګاهی عمل کنیم و به پیش رفته ادای رسالت بهتر کرده بتوانیم! 

اما خود ما کاری از دست ما ساخته نیست، آرام و بی مسؤولیت خزیده و همین چار چشم متوجه دیګران و انتقاد ایم! 

در زندګی و عملکر سیاسی و در تلاش برای راه بیرون رفت و با چار چشم نقد و بد ګویی به یاد داشته باشید که دیګران هم قضاوت دارند  و چیزهای در مورد خود بشنوید که حیران بمانید! 

ګپ فشار دادن هوا با ګوشت و اګر این هوای فشار داده با ګوشت از محل و فلتر مناسب، همراه با عقل  سلیم همراه شود، سخن میشود و مردم آنرا میشنوند و مستفید شده و مفید واقع شده میتواند! اما اګر از فلتر و محل نا مناسب خارج شود، موجب تعفن، اذیت و آزار شده و هدف خیر و نیک را پوره کرده نمی تواند! 

و حال ائیتلاف سیاسی، بحث سیاسی و کی خوب و کی بد؟ 

بار ها ګفته و نوشته ایم که مذاکرات و تفاهمات سیاسی و تشکیل آنرا را از انجام بد و نادرست آغاز میکنیم و کرده ایم! 

بلی عقل سلیم و منطق سخن حکم میکند که افغانها باید و باید بین خویش تفاهم نیک نموده، قوت و مرجع سیاسی نیک شده و صدای ملت و برای ختم و یا حد اقل کم کردن آزار و اذیت ملت خود کار مشترک نمایند! 

ائیتلاف های سیاسی ضرورت أند! اما چګونه و بر سر چه؟ ائیتلاف به تکرار چور و چپاول و به هدر دادن فرصتهای بیشتر؟ 

و یا ائیتلاف بخاطر توبه از عملکرد های بد و تلاش برای تلافی! درین پروسه، با داشتن تجارب منفی و بد ګذشته، مداخلات همسایه های طماع پاکستانی و ایران و یا ابر قدرتهای دور و نزدیک به صورت اکثریت مطلق از جوانب منفی آغاز کرده و اول منافع دیګران و مقام شخص خود مطرح شده و بعد اګر درد و غم ملت هم تداوی شود، باشد، که به نحوی حل شود باک ندارد! 

از اعلامیه ها،  قرائت وسط سطرها و سایر علایم و عملکرد تجربه شده ها واضح میشود که تمام تلاشها در قناعت کدام استخبارات خارجی مطرح بود و پیامها نیز اکثر متوجه ایشان بوده و بعد اګر ملت هم مطرح باشد، خوب است، باشد! 

کباړ کردن اردوی ملی افغانستان و تعامل خاینانه با دشمن تأریخی افغانستان و کرنش و انقیاد به اهداف شوم پاکستانی و ایران و حال در اعلامیه ها و مواضع و عمل کرد از دشمن تاریخی استعانت جستن و به حصه و سهم شان درین میان ذکر صریح و قبول کردن و اول تقسیم غنایم کردن، که رئیس و … کی باشد، راه خطاء، ناکام و از عقب قیضه کردن بود و هست! 

اول باید نسخه و برنامهٔ امروز رهایی و این پروسه باید با کلمات دارای مفهوم چند پهلو نه، بلکی صریح و روشن مطرح و میکانیزم توافق آن واضح بیان شده و بعد علمبرداران و راهروان تحقق این برنامه ها فرصت تطبیق به نحوې پیدا کنند که یک شهروند و یک رأی به صورت شفاف فرصت عمل ، تحت نظر دوامدار قانون و ملت، پیدا کنند! اګر شخص تخلف کرد، و از توافق و راه تعین شده، عدول کرد، دیګر در امکان انتخاب ملت، مطرح نباشد! افغانستان لابراتوار خرګوش های لابراتوار نیست! خطاء و تخلف سیاسی و توبه، حق بازګشت به رهبری از تخلف کار نادم سلب میکند! این روش در کشور های مختلف جهان شده و ماهم باید آنرا روی دست ګیریم! 

اما تمرکز ما به صورت خطاء به مسایل فرعی، غیر ضرور و بدون تفکیک اولویت و بدون در نظر داشت تقدیم و تأخیر قدمهای که باید برداشته شود و تمرکز اول برمنافع و مصالح جیب، خانواده، مقام، قوم و زبان هست! دریک مقاومت که داماد، خسر و کاکا و ماما و ګیم باز های مکتب مرکز و هسته ای کار باشد، نتیجه چه خواهد بود؟! 

این حالت و بخش از عوامل دیګربرای دشمنان فرصت میدهد که از بحران به بحران دیګر سقوط کنیم و زخم ما زخم ناسور و مرض ما مرض مزمن شود! 

الهی قبل از همه، خود ما را هدایت نیکی کن!

آمین 

داکتر صلاح سعیدی