آرشیف

چـــراغ دین وداد از صر صر ا یام مـی لـرزد

فــروغ حـریت در ظلمت ایـن شــام می لرزد

بشر ا ز ملک هستی کاروان سوی عدم بسته

درین وادی زبیم د یو در هـــر گام می لـرزد

حیاء وعـفت ومهـــر ووفـــا وفکـــر و دانش

همه چون برگ بید از مرد م بد نام مـی لرزد

زمین از شــر فــرزندان آدم گشـــته نـــا آرام

کنون از فتنه هـا شان چرخ نیلی فام می لرزد

نویسد عصر ما این حالت خونبار را با خون

قلم در پنجـه اش از محنت وآلام مـــــی لر زد

چنان پیچـد به پیچ گیسویش آن پیکـر زیــبا

کــه آهـوی ختن در حلقه های دام مـی لـــرزد

زحیله سـازی شیخ حــرم ای مستمند امـروز

مقیـــم کعبــۀ دل عــارف بســــطام می لرزد

مستمند{ غوری}