آرشیف

آنچه به اساس لفظ  قرآن و تحت الفظی آن٬ در قال توسط زبان و گوش یا حواس برای مردم توده و سنتی به خصوص در جامعه افغانستان تقدیم می گردد٬ عبارت از گرایش سیاسی فکری ملاست نه کلام الله٬ زیرا معنای قرآن وحدت موحد و احد می باشد. پرده به پرده در تجلی ذات یا در نار عشق و نور عقل٬ موحد در وحدت در تکامل پایان ناپذیر از لذت محض یا معنای ناب دریافت مینماید. که قطعا انسان اشرف مخلوقات خاصه آنست و ماهیت عالم ربانی٬ وحدت مقام مشاهده و کشف بوده که هزاران چون و چرا را٬ جواب است این بصیرت یا مشاهده – شیطان نیز پدیداری قهاریت ذات است و عمیق تر از ابلیس یا شیطان نفس اماره بالسو و غایت نفس بدتر از الحاد٬ مکر و حیله می باشد که عبارت عالم سوء است.

فنای هستی!

سراغ دل بودم و آینه گشتم

کاندر فنای آن باقی، حیرتم

به کوچه مستان، گر گذری

به قیام دار،  انالحق آذانم

چو جسم خاکی، زر می‌شد آندم

کاندر گیتی، لحد بهشتم

قیام عشق، زنده شهیدست

چو قایم بجان، کز جانانم

بیا فقیری، غم میشود فراموش

چو در می هستی، هردم حالم

«فقیری»