آرشیف

مقدمه

۱. ماه رمضان؛ ماه بازگشت

ماه رمضان، فرصت بی‌نظیری برای بازنگری در اخلاق، رفتار و ارتباط با خدا و مردم است. زمانی که انسان در این ماه، جسم و جان خود را در چشمه‌سار رحمت و غفران الهی شست‌وشو داد و زنگار دل را در زلال بی‌پایان نزول قرآن شست، می‌تواند در سایه زمزمه‌ها و مناجات شبانه و سحری این ماه، آن سوی عالم ماده را به تماشا بنشیند.

ماه رمضان، ماه بازگشت است؛ بازگشت به خویشتن، به سکوت‌های فراموش‌شده، به ندایی که در هیاهوی روزمرگی گم شده است. ماهی که در آن، زمان رنگ دیگری می‌گیرد و ساعت‌ها نه با شتاب دنیا، بلکه با تپش دل سنجیده می‌شود. رمضان، موسم مکث است؛ مکثی برای دیدن آنچه همیشه بوده و ما از کنار آن گذشته‌ایم. در این ماه، انسان بیش از همیشه به حقیقت خود نزدیک می‌شود؛ گرسنگی و تشنگی، پرده‌های عادت را کنار می‌زند و جان را برای شنیدن سخن ژرف آماده می‌کند.

رمضان، ماه شب‌های قدر است؛ شب‌هایی که ارزش یک لحظه‌شان با عمری برابری می‌کند. اما قدر، تنها در آن شب‌های خاص خلاصه نمی‌شود. هر لحظه‌ای که انسان آگاهانه تصمیمی درست بگیرد، هر زمانی که از لغزشی بگذرد، هر وقتی که حقی را ادا کند یا ظلمی را از خود دور سازد، یا قدمی در مسیر خیر بردارد، یا قلمی در خط ارزش‌ها بکشد، می‌تواند «قدر» باشد. این کتاب می‌خواهد یادآور چنین لحظه‌هایی باشد؛ لحظه‌هایی که شاید کوچک به نظر برسند، اما سرنوشت‌سازند.

۲. رمضان؛ ماه تمرین و خویشتن‌داری

رمضان، ماه تمرین است؛ تمرین خویشتن‌داری، تمرین مهربانی، تمرین دیدن نیاز دیگران، تمرین سکوت پیش از سخن گفتن. در این تمرین بزرگ، کلمات حکیمانه می‌توانند بیشتر از هر چیزی نقش راهنما را داشته باشند؛ همچون نشانه‌هایی در مسیر که ما را از لغزش‌ها آگاه و مقصد را یادآوری می‌کنند. این کتاب نیز تلاشی است برای همراه کردن این نشانه‌ها با روزهای روزه‌داری تا هر سحر و افطار، تنها به تغییر ساعت غذا خوردن محدود نشود، بلکه تغییری در جان و نگاه ما نیز پدید آید.

رمضان، ماه مهمانی خداوند رحمان است و خوان ضیافت و رحمت در آن پهن. در چنین ضیافتی، چه چیزی سزاوارتر از نشستن بر سفره کلمات حکمت‌آمیز علی (ع) و چه راهی روشن‌تر از تأمل در سخن پیشوایی که کلامش آمیزه‌ای از عدالت و عرفان، عقل و عشق، صلابت و مهربانی است؟ سخنی که نه محدود به زمان خویش ماند و نه در حصار مخاطبان نخستین، بلکه همچون چشمه‌ای زلال، در طول قرن‌ها جاری شد و هر دل تشنه‌ای را سیراب کرد.