آرشیف

سلام دوستان گرامی.

شاید شمارا چشم انتظار گذاشتم ، نوه وکجنو قلب تپنده‌ی عاشقان را در هاله‌ای از شوق، به تأخیر معرفی کردم. اما اکنون، وقت آن رسیده است که از نوه‌ و کجنو، این وادی سبز پر رمز و رازِ قریۀ عاشقان، سخن بگوییم؛ جایی که آخرین نقطه‌ی پرآب و پرنفوس دیار عاشقان است، و آینه‌دارِ روح بلند و دل‌های تپنده‌ی مردمانی است که در سکوت، هزاران داستان نگفته دارند.

ناوه و کجنو، نامی است که در میان کوه و کویر، نجوا می‌شود؛ جایی که اقوام پردل وسخاوتمند بلوچ، پهلوانان دلیر، و وقسما ملایان علم پرور، همچون شاخه‌هایی از یک درخت کهن‌سال، در کنار هم می‌زیند. قرن‌ها گذشته و هنوز هیچ‌کس با یقین نمی‌داند که این مردم، فرزندان یک پدرند و یا تکه‌هایی از چند طایفه‌ی پراکنده که زیر سقف یک نام گرد آمده‌اند. اما آن‌چه بی‌تردید است، مهربانی، سخاوت، غیرت و زحمت بی‌پایان آنان است؛ خصایصی که بلوچ‌های این سامان را در دل‌ها ماندگار ساخته است.

گاهی، این بخش از عاشقان را تنها به نام “بلوچ‌ها” می‌شناسند؛ چراکه اکثریت ساکنان آن را فرزندان دلیر این قوم اصیل تشکیل می‌دهند. شماری از آنان، در گذر ایام، رهسپار شرق عاشقان شدند و در مناطقی چون “جیره ‌گَک” سکونت گزیدند. اما باز هم، دل و دست‌شان در خدمت همان خاکی است که از آن برخاسته‌اند: عاشقان.

کجنو:

کج نو؛ زادگاه عشق و افتخار کج نو، نامی ماندگار و پرشکوه که چون گوهر درخشان بر سینۀ پر مهر دهکده عاشقان می‌درخشد. جایگاهی والا که همچون شاهرگ اصلی، حیات و هویت عاشقان را در خود جاری ساخته است. گویی عاشقان یعنی کج نو، و کج نو، یعنی عاشقان؛ پیوندی که با رشته‌های مهر و جاودانگی، این سرزمین را زیور و زینت بخشیده است. 

رودخانه کوچک عاشقان، کج نو را به دو سوی شرقی و غربی تقسیم کرده است؛ در شرق، نسر با برج افراشته و باشکوه «مهوش» که با غرور بر آسمان تکیه داده، و در غرب، پیتو با برج نامدار «مهران بیک». مهران بیک و مهوش، عاشقانی دلباخته بودند که عشق پاکشان در گذر زمان به افسانه‌ای جاودانه بدل شد. از یاد و یادگار این عشق بی‌ریا، سرزمین به «عاشقان» نام گرفت؛ زادگاه عشقی که در دل تاریخ ماندگار شد.  نا وه وکج نو افتخار میزبانی دو مرد بزرگ و سرافراز بلوچ را دارد؛ ارباب گل میرزا خان و ارباب صوفی سربلند. سخاوت، مروت و مردانگی این بزرگان، به میراثی گرانبها برای نسل‌هایشان بدل گشته و وارثان آنان، چون مرحوم  حاجی ملا محمد حسن ، وحاجی عبدالصمد این امانت اجدادی را همچنان با جان و دل پاس می‌دارند. آنان با همسایگان و اهالی عاشقان، پیوندی بر پایه مهر، برادری و برابری بنا کرده و همچون نگینی درخشان بر قامت این سرزمین نشسته‌اند.نا گفته نماند که در همین منطقه در گذشتۀ نه چندان دور مرد دانشمند وخطاط کم نظیر بنام ملا محمود زندگی میکرد که نام ویادش من حیث نگین در خشان علم تا هنوز باقیست. ومردمان نیکنام دیگر چون محبوب  ومحمد عظیم وفرزندان شان  خلیفه فخر الدین، اعطا محمد وغیره  در نزدیکی برج های عاشقان زندگی میکردند.

. کج نو که در جنوب عاشقان آرمیده، روزگاری کانون خیر و برکت منطقه بود؛ سرزمینی با زمین‌های حاصل‌خیز که از کاریزها و چشمه‌های پرآب سیراب می‌شد. کاریز مشهور «گل میرزا» سال‌ها آب زلال و گوارای خود را سخاوتمندانه به مردم هدیه می‌کرد و دو آسیاب همیشه‌چرخانش، نماد رونق و آبادانی بود. این جریان زندگی، نه تنها عاشقان که روستاهای اطراف را نیز سرشار از برکت می‌ساخت. با آمدن خشکسالی، ضربه‌ای سخت بر پیکر عاشقان و به‌ویژه کج نو نشست. اما مردمان دلیر بلوچ با همت بلند خود، با حفر چاه‌ها و احیای کاریزها، نفس تازه‌ای به این دیار دمیدند. باغ‌ها و جنگل‌های میوه بار دیگر جان گرفتند و امید در دل‌ها شکوفه زد. اکثریت مردم عاشقان را قوم شریف و سرفراز بلوچ تشکیل می‌دهند.

 اندک شماری از نوادگان ارباب گل میرزا خان نیز که روزگاری ساکنان اصلی این سرزمین بودند، بعدها به سوی فرارود کوچ کردند. با این همه، یاد و نام کج نو همچنان در قلب عاشقان می‌تپد؛ همان‌گونه که عشق مهران و مهوش، در دل تاریخ این دیار جاودانه مانده است.هرکدام شما با گذاشتن کمنت وتصویر های زیبا از خود بخش های عاشقان را بهتر معرفی کنید وبر غنائی آن بیافزائید .