آرشیف

چیز فهمان، مغز متفکر ، تحصیل کرده ها، درد و  آواز ملت را سراغ کننده ها، عوض ګریه و ناله به شیر ریخته و ناله و فغان به کربلا های  ما و برآمدن به خود زدن، فضل فروشي، عقده ګشایی، اجازه ندادن وقوع هیچ خطاء و اشتباه در تحلیل و … باید با خود تعهد داشت و قبول کرد که موقف و موضع حق داریم  و در موارد لغزش غیر عمدی درین مواضع رخ میدهد و هر زمانیکه از آن لغزش آګاهی یافتیم، بدون تآخیر و فرار، به حق و موقف درست، شهامت قبول حق را در عمل داریم! این روش برای رهبران سیاسی و حکام نیز ضرورت هست ولی تصحیح و توبه حق واپس به عین مقام را عمدتاً منتفی کرده و فرصت صرف سرباز شدن را باقی میماند! 

بلی انتقاد را سرمایه و طریق انکشاف و رسیدن به مدارج بلندتر فهمی باید شناخت! 

بر ماست حضور خود را در میدیا ادای رسالت درین فرصت کوتاه زندګی کرد!

 برماست تا با تفکر و تعمق، به تمرکز به نسخهٔ خروج از بحران و حل معقول پرابلمها رفت!  

برماست چاره و تدبیر خروج از بحران وجلوګیری از افتادن از  یک منجنیق به منجنیق دیګر وجیبه و ضرورت خود دانست!

برماست عوض تمرکز به تفرفه، انتقام، جاسوس و خاین جستن، متخلف و منافق جستن، به اصل موجود بحران و راه خروج از آن پرداخت! مفید و مؤثر خواهد عوض تضعیف یکدیګر تقویت حق و بازوی یکدیګر بود! 

بر ماست از خود بپرسیم  چه هدف را ازین و یا آن نوشته ، تحلیل و حضور در میدیا دنبال و رسیدن میخواهم و آیا چنین هدف قابل دسترس و موثر هست و یا ضرورت به تغیر دارد؟ درین کنجکاوی چطور توانایی شناخت درست و عینی را تعقیب داریم، نیز مهم و ضرورت جدی هست! 

برماست ضرورت امروز ما را با تعمق و تفکر ببشتر شناخت و به روشهای ایجاد اتفاق و اتحاد به امر خیر و روشهایکه نیلسون ماندیدلا ( افریقای جنوبی) واسلاف هاول ( جمهوری چک)   و منظور آحمد پشتین اجرا کردند و ملت را بسیج در موضع حق کردند، اولویت داد! 

برماست درست،  شعارهای را مطرح کرد که به نجات انسان و استقامت دادن خیر اندیش جهان و راه حل کشاندند و کشیدند همه و برای  دست به دست هم دادن میلیونها انسان و در حالت ما  افغان ، در راه نجات، به نسخهٔ نجات متمرکز  ساخت!؟

برماست تا با چنګ زدن به عروة الوثقی و لا اله الاالله و راه پیامبر بزرګوار اسلام محمد مصطفی،  چنګ زده ، در آن اخوت اسلامی و اخوت افغانی با یک ګذشت و صداقت مانند ضرورت عصر ما و دست به دست هم دادن کار کرد! کینه و انتقام پخش نه کرد! صله و عاطفه را مساعدت کرد! 

برماست از خارج شدن از بحران ممد، رهنما و قوت یکدیګر شویم!؟

 آیا درست و مطلوب هست در کثافات ګذشته، قومی و زبانی و حامیان شر و فساد تمرکز کرد و اګر منطق ما به پایان رسید، بی مورد طعن بست و سیاه سازی کرد!؟ 

لست  به نام جاسوسان وخاینین معذور، مزدور و قربانی را که در واقعیت همهٔ  افغانها قربانی دسایس مختلف داخلی و خارجي شدند و بی خود به دامهای متعدد افتاده ایم و قربانی دادیم و میدهیم به زهر پاشی و تشدید تفرقه تمرکز کرد!؟ 

 آیا درست هست ارزشهای که ملی و تاریخی أند  و به آن همهٔ افغانها متمرکز شده میتوانند، چنان تمرکز کرد  که موجب عوامل نفرت و انزجار از یکدیګر را محدود و در موارد را منتفی  سازیم! 

 که مانع نزدیک شدن مت در یک ملت و  مانند یک بدن شدن میشود و به راههای حل یکجا قدم برداشته و بسیج شویم!  دعوت به اخوت و برادری کنیم تا جاسوس و خاین جستن عام بدون آدرس با ټاپه های، خارج رفته های نوکر و جاسوس! چنین روش خطاء و عقده ګشایی درین مورد کنتراپرودکتیف و سخت مضر و کشنده  هست! 

برماست تا به راه حل مشخص کنندهٔ حد اقل ها در آغاز کار و بعد انکشاف خواسته های دسته جمعی تا باشد تراژیدی ها تعمیق نه شوند! 

آیا درست هست به چیزهای تمرکز کرد که تاریخ، حیثیث و افتخار افغانستان و کشور ما را مورد سوال قرار دهد!؟

 آیا ما اولویت های درین مقطع زمانی نداریم که به آن متمرکز شد!؟ داریم  بلی داریم!

 آیا این مشکلات و حالت رقتبار و جانکاه را که بحران را به فرصت مبدل کند میشناسیم و یا به آن پرداخته ایم؟ 

 می اندیشیم  و چنین شخصیت های رهنما و دور اندیش را داریم که خود را از تمرکز به کار های خورد، خورد نه سازند! 

 آیا درست هست قرنهاافتخار افغان را فراموش کرد و به اصطلاح از شصت افګار  ګرفت و بیشتر از همه  به خاین ، متخلف و منافق جستن تمرکز کرد! مفید و مؤثر خواهد بود تا عوض تمرکز یافتن بدها و آن هم به هر قیمت به مقام و منزلت خوب انسان تمرکز  کرد! 

آیا ما هم نیلسون ماندیدلا ( افریقای جنوبی) واسلاف هاول ( جمهوری چک ) و منظور آحمد پشتین ها را داشته میتوانیم که امروز در نشست و جلوس  اعتراضیهٔ هزار ها هزار اضافه و تأکید کرد، این زندا باد را صرف به ملت افغان بګوبید  و نه من فرد! 

زعما،  رهبران و شعارهای را مطرح، نسخه های پیشکش کرد تا  اولویت  و عوض تمرکز بر  

تبدیل و تغیر شدن به سرود ملی، بیرق ملي ، نام افغانستان و … به مسایل اهم متمرکز شد! باید فهمید و عام ساخت که آیا این وقت بحث به این مسایل و موضوعات هست که اولویت امروزی ندارند!؟ 

آیا حل سیاسی نوعیت نظام و حاکمیت عملاً با تقسیم افغان به قوم و زبان و سمت و تکرار جنایات تقسیم هند ۱۹۴۷م کار درست و انسانی هست؟! آیا درست هست چنین جنایات را در چوکات عملاً به لهانهٔ   فدرالی و تجزیه مطرح کرد و این کار یک افغان و انسان با مسؤولیت هست؟ 

خط آنهایکه واضح و علنی  خود طوطی وار اقرار میدارند که ازین سرزمین نیست و کلاب متعهد مانده أنړ، نبست و متعهد  به این وطن نیست، جدا میباشد!  

هیچ کس به شمول ایشان حق ندارند حل قومی و زبانی را به جای حل شهروندی و هدفمند بخاطر شکستن وحدت اسلامی روی دست بګیرند! 

این افراد حد اکثر از نام خود صحبت میتوانند و هیچ کس شان را کس در یک نظر سنجی حق نداده 

تا از نام قوم و زبان مشخص نمایندګی کند و این دسایس، دسایس أند که هدفمند افغانها را به جان هم انداختند و وحدت اسلامی و حاکمیت اسلامی را خدشه دار ساختند و میسازند! 

تجارت به  عزت این اقوام جایګاه خود و بحث مستقل هست! پر روی، منافقانه، فضول ها  ( تصرف کننده در ملک غیر به صورت غیر مشروع) و غیر حق خود را نمایندهٔ قوم و زبان دانستن و چنین طرح ها درین موقع، انسانی نبوده و با  عقل سلیم هم برابر نیستند! 

ما با رفتن به روشها و نسخه های 

خاین ، متخلف و منافق جستن، مفید و مؤثرمشترک این عصر را نه خواهیم توانست با هم موثر باشیم؟ برماست تا نیلسون ماندیدلا ( افریقای جنوبی) واسلاف هاول ( جمهوری چک)  و منظور آحمد پشتین ما شد و شعارهای را مطرح کرد و به پیش  و انسان خیر اندیش جهان را به آن شعار و راه حل کشاند و کشیدن همهٔ ما دست به دست هم داده میلیونها افغان را در راه نجات، در اخوت اسلامی و اخوت افغانی دست به دست هم داده  و از خارج شدن از بحران ممد، رهنما و قوت یکدیګر شویم!؟ 

این هست تعمق و هدف از حضور در مبدیا و مطبوعات و نوشتن مطلب، تحلیل و تکراراحسن…مطلوب هست! 

الهی هدایت نیکی کن! 

داکتر صلاح. سعیدی 

۰۰۷۸۸۶۴۷۴۶۳۹