آرشیف

هر واقعیتی می تواند در تضاد حقیقت و اقدسیت قرار بیگیرد – یعنی پس از پبامبر گرامی اسلام به باور اهل سنت٬ کسی نمی تواند معصوم باشد. اینجاست که قدس نگاری بجای تفکر انتقادی در جوامع سنتی چون افغانستان ماهیت تمامیت خواهی شده است.

هرچند نبود مضامین: منطق٬ فلسف و تفکر انتقادی در دوره های عالی مکاتب دیده می شود – که ذهنیت سازی مدرن برای عینیت سازی عدالت٬ قطعا مبانی فکری دارد. که مرسوم شدن فعالیت در جریان قومیت٬ پوچ و تُهی بودن مارا در فلسفه سیاسی نشان می دهد. و از طرفی اسلام سیاسی در نتیجه نقض حقوق انسانی مصداق دینداری فاقد خدا یا ایمان می باشد. که نتایج گروه های اسلامی پس از ۱۹۹۲ در افغانستان٬ نه تنها سیر جمهوریت را٬ به عقب برده است٬ که لکه بدنامی در دامن پاک اسلام٬ نیز محسوب می گردد.

در نتیجه:

حکمت و معنا در وحدت لفظ قرآنی = مفسر زمان٬ که در عصر حاضر روش تحقیق دانشگاهی٬ فرصت عالی برای درک حکمت همانا راه حل عملی دانسته می شود. قابل یادآوریست: که نقلگریان لفظ و معنا قرانی را٬ وحی دانسته اما استدلال نمی توانند. زیرا وحی چون انرژی یا معنا محض٬ در ذات منور آنجناب وحدت پذیرفته٬ بعد در الفاظ عربی برای مخاطبين بیرون شده است.

ظهور مهر…!

که مقصود عشق و جمله بهانه

کز دل خود گوید و بخودش نشانه

به زشتی سخن، چو بی محتوای

بذات زاهد، مکر شده حیله

به ذوق باده، چو ساقیم روبرو

زالست تا ابد، آن نشه پیمانه

کاین شوخی چشمش، زتیزی ابرو

بجان مجروح، هم زخم و ادویه

کز سِر وحدت، بت اش در الا

چو نفی لا، جهلست و زولانه

بزن بکام زبان، که دیدی فقیری

کز اسفل سافلین، شیخ های زمانه

«فقیری»