آرشیف

در گلشـــن بهـــــار خودم میزنم قدم

با عــــــزت و وقــار خودم میزنم قدم 

صبح امید و چشمه ی خورشید اگر نبود

در شـامگاهی تـــــار خودم میزنم قدم  

فــــکرم به کار و بارِ بد و ناپسند نیست 

بـــا طفلِ نی ســـوار خودم میزنم قدم 

کارم کهِ نیست از همـــــه بیکار تر منم 

لیــــکن به کار و بــــار خودم میزنم قدم 

خودکـــار و پنسل و قلــم نی نداشتــم

در صفحه با شـــــرار خودم میزنم قدم 

در شهر ما که حادثــه بسیار خفته است 

امــــــا به اعتبــــــار خودم میزنم قدم 

رویم نشد بسوی اروپـــــا و ملک غیــر 

در گــــرد و خاکِ شار خودم میزنم قدم 

فکر دوچرخه و غــــم موتر ندارم هیچ 

با پـــــــــای روزگـــار خودم میزنم قدم 

همچون ملا به وسـوسه ی حور نیستم 

با یــــار کهنـــــــه کار خودم میزنم قدم 

مستم ز بـاده ی هنر و نشئــه ی کلام 

در طبــــع پر خمار خودم میزنم قدم

مرگــم اگر فرا نرســــد در بهــــار نو 

در دشتِ لالـــه زار خودم میزنم قدم 

از هشت و دو و یازده و نو گذشتـه ام 

بــــا واحــدِ شمــــار خودم میزنم قدم 

گفتـم بیـــــا نیامدی حالا که مرده ام 

در پشته ی مـزار خودم میزنم قدم 

محمود در تجمـع ابیــــــات دلپـذیر 

در جمعی هم قطار خودم میزنم قدم 

————————————

بامداد شنبه 18 حوت 1397 خورشیدی

که برابر میشود به 09 مارچ 2019 ترسایی

سرودم 

احمد محمود امپراطور