آرشیف

باز در گلشن دمیده عطر خوشبوی  بهار 

میرسد هر لحظه برما طُرفه از کوی بهار 

این همــه نقش ونگار کِلک قدرت را نگر 

می برد ازهر طرف دل را همه سوی بهار

تا مشامت تازه گردد رو  بصحرا کن دمی

مُشک افشانی کند بر هر طرف بوی بهــار

دشت وباغ وبوستان آذین ببندند هر طرف

در قـــدوم نوعروس ناز ومهروری بهــار

حکمت خالق نگر برسال فصل وماه وروز 

وه چه زیبا آنکه گیرد رنگی از روی بهار 

زشت روئی زشت خـــوئی را نشاید آدمی

اُنس واُلفت می سزد داشتن باین خوی بهار 

سبز دیبا را به تن بنموده هرجا باغ ودشت

سنبلستــــان  زمین بنــــگر زگیســوی بهار

هر کی با چشم دلش بیند بباغ وگلستان 

دل سپارد از برای یار دلجــــوی بهار 

خالق هستی شفای هر مرض بنموده است 

خستگی را چاره کن با صرف داروی بهار 

نغمۀ توحید را بشنو ز هر مرغ چمن 

حیف باشد گر نباشیم چون پرستوی بهار 

آفرینش جمله د رتسبیح حق باشد «عزیز»

همنــــوا باید شدن با هر سخنــــگوی بهار

پایان 

عزیزی ( عزیز)

سوم حمل سال 1405 هجریشمسی

مطابقه به 23-مارچ سال 2026