آرشیف

چقدر چهچهه جــوهر به كوچه ها سرداد
چقـــــــدر شعـله، گلستـان جشن را درداد
 
در آستـانـة نــــــــــوروز، تنـد بـار نــور
ســــــــواد دلهره ها را به سيل جوهر داد
 
ز چشمــــهاي تو لبريز گشت روح رنگ
و كفشـــــهاي تو طاووس شوق را پر داد
 
ز جوش شاپرك جلوه، شاخه ها خم خورد
هجـوم كـودك جــــذبه، صـلاي محشر داد
 
ز كوهسار تنت، فـوج رنگ، هســتي را
به بال سهره و سار و تذرو و كفــــتر داد
 
خـزيد بيشة جوهـــــر به جلگه هاي شهر
انار و لاله و ريـحان و سيب و شبدر داد
 
افـق، تو هلـــهله سـاز چه ارغوانـزاري
كه بلخهـاي فــــــروغت دم فــروهر داد
 
******
هر شاخچــه در باغـــــچه بلبل شد و گل شد
طــــو مـار مــــــدارا و تسـاهل شد و گل شد
 
طـاووس شـــــود قمري اگر طــوق شود آب
رنجيــــــر يخ از گـردنه ها شل شد و گل شد
 
آن بحــــــر تحجــــــــر كـه دل كـوه فسـردي
يك جويچه شـــــاداب تامــــــــل شد و گل شد
 
ده قـــرن، زدوديــم  سيــــــــاهـي و درشتــي
تا زلف و رخي گل شد و  سنبل شد و گل شد
 
هـر جـرعه كه افــــــاند كـرم پـرور شيــراز
بيت الغـزل و نكتــــــه و قلقل شده و گل شد
 
كمتـر ز كـف خــــــاك و نــم آب چـه بـاشيـم
هر خـــشك و تري عرش تمايل شد و گل شد
 
صـد زخـم به هـر فصـل زدم بـر تن نــوروز
من سوختـم او مهـــــــر و تغافل شد و گل شد
 
دل، كنــدة آتـــــــــش زدة غصــه و كيـن بـود
در آتش گل، آتش غـــــــــــم گل شد و گل شد
 
از بسـكه ز من صـــوفيـه آموخت غـزلهــاش
چون خواجه صــــفا خوگر كابل شد و گل شد
 
صوفيه ـ 2005