آرشیف

مست ومدهوشیم چنان از بادۀ بسیار ما

خویشتن گم کرده ایم در پردۀ پنـدار مـا

نه به راه دین روان و نه برا ه عقل وهوش

فخر بفــــروشیم بعــالم بر همـــه کردار مـا

خلق عالم را کنیم تهدید با مغز تهی

سخره می دارد جهان بر شیوۀ رفتار ما

خویش را ناف زمین دانیم زیر آسمان

گردش چرخ جهان دانیم ازین افکار ما

از سفاهت خویش را بادار دنیا بشمریم

خلق عالــم نوکر وکنیز و خدمتـــگار ما

خویش را نشناختیم مسحور خود بینی شدیم

غرب وشرق این جهان هیچ است در انظار مــا

فکر کردیم ما کنون آقای این دنیا شـــدیم

دیگران پَست ودنی ، و سرور وسردار ،مــا

گر چه ما قادر نباشیم تا بسازیم سوزنی

لیک عالم را کنیم تهدید بر اخطار مــا

جهل مُـرَکّب شده حاکــم براین جغرافیا

دشمنی با علم و با فرهنگ باشد کار مــا

عار وننگ باشد بما تعلیم ودرس بانوان

بستن درب مـــدارس بر زنان شهکار مـا

شغل زن از منظر افکار ما در خانه است

روز باشد آشپـز ، و شب بستر هموار ما

شغــــل آخر بهـر زن زائیدن طفل ذکـور

طفل دختر ، لکۀ ننگ است بر رخسار ما

من نمیدانم ازین خواب پریشان هاتفی

کَی زند بانگی ، کند زین خواب بد بیدار ما

لقمۀ نانی نداریم تا شکم را پر کنیم

پاره باشد پیـرهن و خِشــتک ایزار مــا

از برای کسب وکار و آب ونان بر هر طرف

می دَوِیــم حتی بدون کفش ویا پیــزار ما

فخر ما بر جهل وحُبّ قوم وسمت ویازبان

از برادر کشتن خــــود نیست ننگ وعــار ما

کشورِ است ویران و مردم بینوا ودردمند

جای آب خون می چکد از دیده ای خونبار ما

مردم درمانده از فقر ومرض مستاصل اند

جان دهد هر گرسنه وتشنه و بیمـار ما

خـواهم از دربار ذات کبریا در این زمان

صبح روشن بر دمد بر شام ظلمت بار ما

چشم های خلق ما روشن شود اندر وطن

از طلــــوع روشن خورشید پر انـوار ما

ای «عزیزی»! از حصار جهل گر بیرون رویم

زنده وجــــاوید مانیــــم در همــــه ادوار مــا

پایان

م ع – عزیزی

روز سه شنبه ساعت01:00

13-09-2022

مطابق به : 22 سنبله سال 1401 هجری شمسی