آرشیف

المٓ
غُلِبَتِ الرُّومُ
فِی أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ
فِی بِضْعِ سِنِینَ ۗ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُ ۚ وَیَوْمَئِذٍ یَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ
(سوره روم، آیات ۱ تا ۴)

بیایید تحلیل کوتاهی از این آیات آغازین سوره مبارکه روم داشته باشیم:

در صدر اسلام، زمانی که امپراتوری روم از سوی پادشاهی فارس (مجوس) شکست خورد، مشرکان مکه بسیار شاد شدند و مسلمانان اندوهگین گشتند.

علت این تفاوت در واکنش، در باورهای دینی آن‌ها ریشه داشت. مشرکان مکه، ایرانیان مجوس را به خود نزدیک‌تر می‌دانستند و آنان را پیرو آیینی مشابه با خود می‌پنداشتند؛ در حالی‌که رومیان به عنوان «اهل کتاب» و یکتاپرست، به دین توحیدی نزدیک‌تر بودند. از همین‌رو، شکست روم برای مسلمانان دردناک بود، زیرا جبهه‌ای که به توحید نزدیک‌تر بود، شکست خورد و جبهه‌ای که نماد شرک تلقی می‌شد، پیروز شد.

در همان زمان، قرآن کریم با صراحت اعلام کرد که روم در چند سال آینده دوباره پیروز خواهد شد، و این وعده الهی به‌طور دقیق تحقق یافت.

این آیات تنها یک پیشگویی تاریخی نیستند، بلکه درسی عمیق برای همه نسل‌ها دارند: انسان مؤمن می‌تواند برای رنج و شکست مظلوم اندوهگین باشد و در عین حال به پیروزی آینده او امید داشته باشد. غم و امید در اینجا نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه دو روی یک حقیقت‌اند.

امروز من، به عنوان یک افغان که تلخی جنگ، اشغال و ویرانی را تجربه کرده‌ام، دقیقاً همین دو احساس را نسبت به ملت ایران دارم.

ایران از نظر اعتقادی، فرهنگی، زبانی و بسیاری از رسوم اجتماعی، با ما افغان‌ها پیوند عمیق دارد. ما از یک ریشه تاریخی و تمدنی برخاسته‌ایم، در شادی و غم شریک یکدیگریم، و فرهنگ و ایمان‌مان چنان درهم تنیده است که جدایی میان ما نه ممکن است و نه منطقی.

پس چگونه می‌توانم در برابر رنج ملت ایران بی‌تفاوت بمانم؟

قلبم برای مردم ایران غمگین است. وقتی تصاویر بمباران شهرهای مسکونی، شهادت زنان و کودکان بی‌گناه، ویرانی خانه‌ها، مدارس و بیمارستان‌ها را می‌بینم، اندوه سنگینی بر دلم می‌نشیند. این غم، غمی انسانی و برادرانه است. ملت ایران امروز در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ خود قرار دارد و رنجی را تحمل می‌کند که دیدنش برای هر انسان باوجدانی دردناک است.

اما در عین حال، از عمق جان آرزوی پیروزی و موفقیت ایران را دارم و برای آن دعا می‌کنم.

چرا؟

زیرا این جنگ، یک درگیری عادی نیست؛ بلکه حمله‌ای آشکار به حاکمیت ملی، استقلال و کرامت یک کشور مسلمان است. ایران در حال دفاع از خاک، عزت و استقلال خود است. همان‌گونه که قرآن در سوره روم بشارت داد که جبهه مظلوم در نهایت پیروز خواهد شد، امروز نیز باور دارم که ایستادگی در برابر تجاوز، امری حق و عادلانه است.

پیروزی در این جنگ، تنها پیروزی یک کشور نیست، بلکه به معنای حفظ استقلال منطقه و جلوگیری از سلطه بیگانگان خواهد بود.

غم برای ملت ایران، یعنی همدردی عمیق انسانی و اسلامی با مظلومان.
آرزوی پیروزی ایران، یعنی حمایت از حق دفاع، عدالت و عزت ملی.

شریعت اسلامی هر دو را تأیید می‌کند: هم رحم بر مظلوم، و هم یاری رساندن به او برای رهایی از ظلم.
خداوند متعال می‌فرماید: «لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَمِنْ بَعْدُ» — همه امور به دست اوست، اما انسان نیز وظیفه دارد در کنار حق بایستد.

اما چرا این متن را نوشتم؟

زیرا بسیاری تصور می‌کنند که جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل صرفاً یک موضوع سیاسی است. اما واقعیت این است که این جنگ ابعاد عمیق‌تری دارد. در عین حال، نباید تحلیل را ساده‌سازی کرد؛ هر جنگی پیچیدگی‌های سیاسی، تاریخی و منافع متضاد دارد که باید با دقت دیده شود، نه فقط با احساس.

با این حال، یک حقیقت روشن است: وقتی کودکی زخمی می‌شود یا شهری ویران می‌گردد، این دیگر فقط سیاست نیست، بلکه مسئله انسانیت است.

هر بار که چنین صحنه‌هایی را می‌بینم، به یاد سال‌های جنگ در افغانستان می‌افتم؛ همان تلخی، همان بغض، همان بی‌پناهی.

این متن را نوشتم تا بگویم هنوز انسانیت زنده است. هنوز می‌توان هم اشک ریخت و هم امید داشت. هنوز می‌توان در کنار هم ایستاد.

من، به عنوان یک انسان از افغانستان، برای ملت ایران هم غمگینم و هم امیدوار به پیروزی آن.

این دو احساس نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه نشانه یک نگاه انسانی، متعادل و واقع‌بینانه به جهان امروز هستند.

محمدنعیم «کاکر»