آرشیف

آدمیت، صورتِ خداوند در کالبد انسان است. انسان در مفهوم حیات جسمانی، گزیده‌ای از تمام مخلوقات است. اما در صورتی خاص میشود، که آدمیت همان ذات منوّر و عقل منکشف اوست. بصیرتِ انسان در ذات آدمی، حالتی از خدایی یا “وحدت وجود” است؛ که خداوند در ازل و در محضِ کبریایی خویش، به‌دور از ممکنات و حوادث، مقام انسان (همانا آدمیت) را دارا بود. در پیمان “ألَسْتُ بِرَبِّکُمْ”، پاسخِ انسان در قالب لفظ و جسم و در عالمِ حادث نبود؛ بلکه حقیقتِ مطلق در برابر حقیقتِ انسان واقع گشت. از آنجا که ازل، زمانِ بعیدِ دنیوی نیست و ابد نیز تنها حالتی از آینده ندارد، هستی‌شناسیِ ذات، همان حقیقتِ آدمیت یا تجلی منوّرِ روح در مراقبه کشف و الهامِ حکمت بر عارف است.

پخته به وحدت!

وحدت بی پایان، در کثرتست عریان

واقف بهر زمان، لامنتهی و بی مکان

مکشف و ناتمام٬ کارم به این عنوان

بی عزم در اراده، حول و نقشش یکسان

مجنون نه مستور و عقلم به عشق حیران

نیست سارابان را، بسته بر کاروان

صد شکر بر جان، بی نهی و فرمان

تا نشانی جان دید، بی نشانست روان

معقولاتت فقیری، از وجودش فروزان

کز پخته او، شکریزی به جان

محمدآصف فقیری